Schoonfamilie

schoonfamilieSoms heb je van die weken.  Weken waarin allerlei familieverplichtingen je leven bepalen.  Feestdagen, overlijden, high tea’s en zussen.  Vooral dat laatste humeurige soort is voor mij een bron van verdriet, verbazing en ergernis.  Een bijeenkomst wat door moet gaan voor high tea.  Een deel van de familie komt bijeen op een feestdag bij de zus in huis.  Het sfeertje was van meet af aan al niet plezierig.  De organiserende zus was nou niet bepaald het zonnetje in huis. Dingen uit het verleden zaten kennelijk het goede humeur in de weg. Of het gezelschap was niet leuk genoeg.  Allemaal erg gezellig, *not*. En dan lekker los gaan na afloop, lekker blijven hangen in het verleden en vooral niet willen inspannen om dingen te veranderen.  Vooral ten koste van andere mensen die daar soms wel en vaak geen rol in hebben gespeeld.  Maar wat maakt het uit, lekker de humeurige bitch uithangen, lekker uitkuren. Lucht zo lekker op. Dat anderen daardoor buiten hun schuld een minder plezierige ervaring hebben is toch niet belangrijk ? Ik weet wat ik voortaan niet meer ga doen tijdens de feestdagen.

Of dat andere exemplaar.  Een groot verdriet overkomt ze en er moet een lijst met namen en adressen worden samengesteld om dat verdriet te delen.  De gescheiden zus en ex man, hun kinderen, de nieuwe partner van de zus.  Hoe heet die ook al weer ? Waar hij woont is niet belangrijk want een kaart hoeft hij niet te ontvangen, kan mooi mee met de zus.  En daar sta je dan dus bij je werkgever als nieuwe partner. Ik heb morgen een begrafenis, midden overdag. Geen kaart. Overkomt de ex man niet want die heeft wel een kaart.  En dan op de gebeurtenis zelf:  de gescheiden zus met nieuwe partner,  de ex man en de kinderen.  Tja, en nu, welk signaal geven we de kinderen, moeten die kiezen ? Of doen we of er niks is gebeurd en papa en mama nog gelukkig samen zijn en staat de nieuwe partner er voor lul bij. Er zijn momenten dat ik familie het liefste allemaal lekker in hun eigen sop laat gaarkoken, achter het behang plak. Twee keer per jaar contact is eigenlijk wel voldoende.  Maar de volgende keer overkomt mij dit niet weer: ik zal er niet zijn.

Geen stomme feestjes meer waar niks gebeurt, waar koetjes en kalfjes de boventoon voeren en waar het nergens over gaat. Geen mislukte baksels meer van van alle talenten gespeende koks, ik eet nog liever de verpakking van een BigMac op.  Of van die feestjes waar de ex nog steeds steevast wordt uitgenodigd. Mij niet meer gezien, of hij nou wel of niet komt.
En eigenlijk vind ik dat nog wel het beste zo, weg met die lui, zonde van de tijd. Familie, tja, je kunt niet met en prima zonder.